Στο έργο Μαύρα χέρια απεικονίζoνται δύο χέρια βαμμένα μαύρα, στραμμένα προς τον ουρανό.
Η εικόνα γεννήθηκε από μια προσωπική μνήμη: τον παππού του καλλιτέχνη να επιστρέφει από τη δουλειά με χέρια λερωμένα από την δουλειά και τα σίδερα που μάζευε και δούλευε. Αυτό που πρώτα έκανε ήταν να πλύνει αυτά τα χέρια σύμβολο κόπου και μόχθου, αλλά και γέφυρα ανάμεσα στην εργασία και τη φροντίδα, στην αντοχή και την τρυφερότητα.

Η σύνδεση με το τρένο του Πηλίου βρίσκεται στο ίδιο το υλικό∙ το σίδερο, το μέταλλο, τα αποτυπώματα της ανθρώπινης προσπάθειας που κράτησαν ζωντανή μια ολόκληρη εποχή. 
Τα μαυρισμένα χέρια γίνονται έτσι ένα είδος μνημείου για όσους εργάστηκαν αθόρυβα, αφήνοντας όμως ανεξίτηλο το σημάδι τους στον τόπο και στον χρόνο.