​Δυο παγκάκια στο χείλος της ρεματιάς. Το ρυάκι σχεδόν στεγνό, ίσα που ακούς το απαλό κελάρυσμα. 
Το φθινόπωρο στρώνει το καφετί του πάπλωμα. Πως θα ήταν άραγε να δούμε κάτω από τα ξερά φύλλα; 
Πώς να απολαύσουμε την βροχή δίχως να μας φοβίζει το στέγνωμα. Ένα ζευγάρι που αγγίζεται πριν τον αποχωρισμό είναι σαν τις ράγες που δεν σμίγουν ποτέ. Το μνημείο του τώρα είναι ο χρόνος που δεν σπαταλήσαμε. Κάτω από το θολό νάυλον  στεγάζουμε όλες μας τις ανασφάλειες.  
Η μνήμη του τοπίου είναι κρυμμένη πίσω από τις ενοχές. Είναι τόσο άκομψο μέσα σε αυτή την φυσική ομορφιά όσο οι θηριωδίες που προκαλέσαμε. Μην το παρεξηγήσετε θα είναι εκεί μόνο για 2 μέρες μετά όλα θα γίνουν σαν πριν.

www. theodoroszafeiropoulos.com