Πλησίον του σιδηροδρομικού σταθμού των Μηλεών ανεγέρθηκε μνημείο των ντόπιων εκτελεσθέντων από τα γερμανικά στρατεύματα τη Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 1943. Η ύπαρξη ενός μνημείου τέτοιου, όπως και των αντίστοιχων που υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα, συνιστά κάποιου είδους «επίσημη» αναγνώριση των θυμάτων της θηριωδίας των κατοχικών χρόνων. Πλάι στην «επίσημη», όμως, αυτή απόδοση τιμής υπάρχει και μια μορφή μνήμης, αυτή τη φορά περισσότερο προσωπική.

Τα σταθερά και μόνιμα χαραγμένα ονόματα στα μάρμαρα και τις πέτρες αντιστοιχούν σε πρόσωπα συγγένειας, άμεσης οικειότητας, ακόμα και καθημερινής συναναστροφής ή απλής συντροφικότητας.

Εδώ, στη «σκληρή» και «άκαμπτη» ύλη αντιπαραβάλλεται μια πιο εφήμερη, εύπλαστη και μαλακή, το κερί. Χρησιμοποιημένα κεριά από κοντινούς ναούς, άλλοτε αφιερωμένα στη μνήμη οικείων ανθρώπων που χάθηκαν, υπομνήσεις κάθε είδους ευχών, απλώνονται στο έδαφος, σαν μια «σκιά» της μαρμάρινης στήλης.
Συγκεκριμένα, πρόκειται για τη σκιά που ρίχνει το μνημείο στο έδαφος στις 2.30 το μεσημέρι, την ώρα δηλαδή που κατά πάσα πιθανότητα πραγματοποιήθηκαν οι εκτελέσεις, σύμφωνα με την έρευνα.