​Η ιστορία της Λουκίας Τοπάλη, της κόρης της Σοφία (Σοφίκας) και της Φιλίτσας Καλαβρού δεν είναι για μένα απλώς ένα ακόμη επεισόδιο της Κατοχής. Είναι μια πληγή που δεν επουλώθηκε· μια σκιά που επιμένει να επιστρέφει. Το καλοκαίρι του 1944, στα Κάτω Λεχώνια του Πηλίου, οι τρεις γυναίκες παραδόθηκαν από δωσίλογους στους Γερμανούς και απαγχονίστηκαν. Τρία σώματα κρεμασμένα στη δημόσια θέα· γέννησαν ένα φάντασμα που στοιχειώνει ακόμη τη συλλογική μνήμη. 

Η σιωπή που ακολούθησε έθαψε το γεγονός για δεκαετίες, αλλά δεν το εξαφάνισε. Η σκιά του απλώθηκε, πέρασε μέσα απ’ τα χρόνια, και συνεχίζει να βαραίνει τον τόπο. Αντιμέτωπη με τέτοιες ιστορίες, η αναπαράσταση δεν μπορεί να αποτελεί μια απλή αναβίωση. Είναι σκηνοθεσία που επιχειρεί να συλλάβει εκείνο που παραμένει ανείπωτο: την απουσία, τη βία, τη σιωπή που έχει επιβληθεί· ένας τρόπος να δοθεί μορφή σε όσα ο χρόνος και η λήθη προσπάθησαν να σβήσουν. Με τη φωτογραφική εγκατάσταση Αναπαράσταση, δεν επιδιώκω να ξαναπώ το γεγονός· το αφήνω να αναδυθεί ως στοιχειωμένη παρουσία, να κατοικήσει τον χώρο και να υπενθυμίσει το τραγικά ανυπόφορο, μετατρέποντας την ιστορία σε εμπειρία περισυλλογής που παραμένει ανοιχτή. 
Οι σκιές γίνονται φαντάσματα που επιστρέφουν ακατάπαυστα, και η αναπαράσταση λειτουργεί ως το ενδιάμεσο πεδίο όπου η μνήμη και το φάντασμα συναντιούνται.