Το έργο επιχειρεί ένα σημειολογικό πείραμα οπτικών και λεκτικών συνειρμών κατά μήκος της τουριστικής διαδρομής και στους σταθμούς του τρένου Ντεκοβίλ του Πηλίου.

Το πρωτογενές υλικό που χρησιμοποιήθηκε προήλθε από διαφορετικές μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής, σχετικές με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά την έρευνα για τη δημιουργία του έργου, επιλέχθηκαν λέξεις και εκφράσεις από τις μαρτυρίες αυτές, οι οποίες παρουσιάζουν ομοιότητες ή ύφος αντίστοιχο με φράσεις που συναντώνται σε κείμενα της παγκόσμιας πολεμικής λογοτεχνίας — από συγγραφείς όπως ο Έριχ Μαρία Ρεμάρκ, ο Τζόζεφ Χέλερ, ο Βίνφριντ Γκέοργκ Ζέμπαλντ, ο Κουρτ Βόνεγκατ, ο Φίλιπ Κερ και άλλοι.

Μέσα από αυτή τη μέθοδο συγκροτήθηκε ένα λεξιλόγιο-φρασεολόγιο του πολέμου, αποσπασμένο από συγκεκριμένο χρόνο και τόπο, με στόχο να λειτουργήσει ως κοινή γνωστική αναφορά για τον θεατή σε ένα συνειδησιακό επίπεδο.
Τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για την εφήμερη εγκατάσταση του έργου είναι η σημαία και το καρτ ποστάλ.
Στο πλαίσιο του έργου, η σημαία χάνει την επίσημη, συμβατική της ιδιότητα και επανασχεδιάζεται ώστε να σηματοδοτήσει κάτι νέο.

Οι λέξεις και φράσεις μπορούν να προσληφθούν με ελεύθερη και ποιητική διάθεση ερμηνείας, οδηγώντας σε διαφορετικές συνειρμικές εκδοχές που ανακαλούν είτε προσωπικές είτε ιστορικές μνήμες.
Για το έργο δημιουργήθηκαν καρτ ποστάλ (τυπωμένες με τη μέθοδο risotype), οι οποίες προσφέρονται στους ταξιδιώτες του τρένου ως σουβενίρ της καλλιτεχνικής δράσης.Στις συνθέσεις τους χρησιμοποιήθηκαν τυπικά στοιχεία ιστορικών αναμνηστικών παραστάσεων από ευχάριστες διαδρομές με τα τρένα Ντεκοβίλ, όπως εκείνες από την Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού το 1889. Αυτά τα στοιχεία συνδιαλέγονται με αρχειακές φωτογραφίες που απεικονίζουν τα ίδια τρένα σε σκηνές απέραντης ταπείνωσης που υπέστη η ανθρωπότητα σε σκοτεινές ιστορικές περιόδους, όπως κατά τη Γερμανική Κατοχή στο Πήλιο.